People should be ashamed of greasing palms

 

T

heoretically, there should have been much less corruption, owing to IT-enabled administrative and bureaucratic machinery and the effective laws like Right to Information Act.  When it is not the case, it’s time to retrospect.

 

    I feel, people are equally responsible for fostering corruption in the system. As long as there are givers there will not be any dearth of takers.

     Thousands of people descend on Mumbai everyday dreaming of making it big in this city.  And they want to push their way by hook or crook.  When they don’t have the right documents for various purposes, they look up to the officials who in turn feed on their insecurities and fears.  Rules are bent and works are expedited once the officials are bribed.

     Another thing is that Mumbaikars hard pressed for time.  So they are ready to grease the palm of the officials to get the work done.

 

     Many people brazenly talk about bribing officials. Those who pay the bribe should be as ashamed as who takes it.  Bribing officials amounts to some lapse on bribers’ part too. They are doing so to cover up some discrepancy.  Even they should be punished for fostering the scourge of corruption.

(The write-up has been adjudged Letter of the Week in Hindustan Times)

Marks should be augmented with skill competency

 

L

o!  All work and no play has made Jack a dull boy! Students are lost in the rut of rote learning.  Learning, which ought to be knowledge-oriented, has unfortunately, turned out to be marks-driven.

     Sometimes it’s parental aspiration that wrecks havoc in the lives of children.  Not considering the inclination and interest of children, over-ambitious parents try to live their dreams through their children, which I feel is a gross injustice meted out on young minds.

     A study revealed that minds at leisure/rest can be fertile grounds for new ideas.  Gone are those days.  Today leisure is a luxury for the time-pressed students.  With whatever the little time they get, they either attend one or the other classes that come in attractive names or meddle with the electronic gadgets. 

     The industry observation that today’s educated youth are not employable proves the fact that mere bookish knowledge cannot lead you anywhere.   Skills, be it professional, soft or social, can be honed through practical experience in the real world outside. Along with the marks, weightage should be given to how one carries oneself in different situations.   It’s your personality what makes you. Marks are just a part of it.

All is well that ends well

J

ackfruit happala is one of the favourites of Priya, a friend very dear to me. It’s a special delicacy from   my part of the world. Hence to make our meetings memorable, I make it a point to offer her the memento of a pack of happalas every time.  Procuring it off-season is an uphill task, but that does not deter me from my mission.

     Recently I was to visit her in Mumbai, hence all set to scout for the sun-baked delectable item. I zeroed in on a happala- pickle shop manned by two elderly ladies. No sooner I showed interest in the wares, than the actual shopkeeper who was busy chatting elsewhere came running. 

     “Do you have jackfruit happalas?”

     “Of course”, pat a packet was showed. I had not even started bargaining, this 60-something gentleman was telling me “I sell at 90 bucks a packet, but I will give you at 80”.  Did I find my long-lost friend?  I wondered.

      As I’m familiar with this kind of happala, I could not “buy” his offer at once.

    “They don’t look like jackfruit happalas”  I differed.  “Is this jackfruit or fakefruit?”

    “This is the soft-kind of jackfruit Madam, the fruits turn into a smooth paste when ground. Hence no small visible pieces” he lectured me.

     “You will come looking for me once you taste this,” said the confident shopkeeper.

     So convincing his argument was, that I bought a packet for me too. Apart from the main item on my list, I ended up buying many wares of his shop.

     “Are you taking this to Mumbai?”, the shopkeeper, a complete stranger, asked when I was leaving the shop. When I replied in affirmation, he said with pride many items from his shop had found their way to Mumbai.

     Why not taste it before offering it to my friend?  So I fried it. Not bad it was.  But alas! It tasted entirely different!  It wasn’t of jackfruit at all! It was made of sweet potato !!  He had sold me the donkey saying it was horse.

     His words still ring in my ears , “Last week many foreign tourists had arrived here on site-seeing. All of them have taken this happala.” I still wonder what all he might have sold to those gullible customers saying one thing for the other.  “ Incredible India”  literally.

     Still, it was unbecoming of me to meet my friend without the must-find item. Anyway I had happala, what if it was not of jackfruit.  I offered it to Priya. I apologized to her for my inability to get her what she really  looked forward to.

     The twist was, my pal was all the more happy to have the item I offered. “ Oh it it sweet potato…  Hard to find in Mumbai.  All other varieties I get in season but not this at any time,”  said an elated Priya.

     Yeah!! The shopkeeper’s horse was indeed a horse. I found it out later.

(The article was appeared in Sunday supplement of Deccan Herald on the 29th of January 2017)

Social media mania

’ಏನ್ವಿಶೇಷ’ ಹೇಳಿ

ಕ

ರದಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲಿರಲು, ಕರಾಗ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿರಲು,  ಪಕ್ಕದ್ಮನೆಯ ಪಲ್ಲವಿಯ ಹಂಗೆನಿತಿಲ್ಲ ಇಂದೆನಗೆ.    ಅದೇನು ಹಮ್ಮು  ಪಲ್ಲವಿಗೆ. ನಾನೇನು ಅವಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಬೇಳೆ, ಸಕ್ಕರೆ, ಉಪ್ಪಿಗಾಗಿ  ಎಡತಾಕುತ್ತೇನೆಯೇ? ಪತಿ-ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾಗ ಹಾಕಿ, ಒಮ್ಮೆಯ ಮನೆಗೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಗ-ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಲು ಹೋದರೆ, ಮನಸಿದ್ದರೆ ಮಾತು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಂಡೂ ಕಾಣದಂತೆ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. 

     ಇರಲಿ ಬಿಡಿ, ನಾನೀಗ ಆಕೆಯ ಮುಖ ನೋಡಿ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನವಾಯ್ತೋ? ಅವಳೇ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಹಣಕಿ ಹಾಕಿದರೂ ನಾನೀಗ ಬಹಳ ಬಿಜ಼ಿ.  ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚದುರಿದ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಗವೇ ವಾಟ್ಸಪ್ ಎಂಬ ಪಂಚಾತಿಕೆ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.

ಹರಟೆಯೆಂದರೆ ಮಾಮೂಲಿ ಕಾಲಹರಣವಲ್ಲ. ಅದೆಷ್ಟು ಜೊಕುಗಳು, ಅದೆಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು, ಅದೆಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಗಳು. ನಾನೀಗ ಹೊಸದಾಗಿ ಖರೀದಿಸಿದ ಉಡುಗೆಯನ್ನೋ, ಸೀರೆಯನ್ನೋ ಧರಿಸಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಪತಿಮಹಾಶಯರೆದುರು ಪರೇಡ್ ನಡೆಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಫ಼ೇಸ್ಬುಕ್ ಇಲ್ಲವೇ ವಾಟ್ಸಪ್‍ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳು, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು. ಇಂತಹ ತರಹೇವಾರಿ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ, ನಾನೊಂದು ಡ್ರೆಸ್ಸ್ ಖರೀದಿಸಿದರೆ, ಕಿಸೆಗೆ ಕನ್ನ ಬಿತ್ತೆಂದು ಕೊರಗಿ ಅಳೆದೂ ಸುರಿದೂ ಒಂದು ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಸುರುವ ಗಂಡನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇಕೆ ಬೇಕು ಹೇಳಿ? ಫ಼ೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಫೋಟೋ, ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಾಗ, ಬರುವ ಮೆಚ್ಚಿಗೆಗಳೆಷ್ಟು?  ಮಾತೆನಿದ್ದರೂ ಮೊಬೈಲೆಂಬ ಮೋಹಿನಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ-ತಟ್ಟಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಾತು ಮರೆಯಬಾರದೆಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೆಂದ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಧ್ವನಿ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆ. 

     ಈ ಫೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನವರು ಸ್ನೇಹಹಸ್ತ ಚಾಚಿರುವ ಭಾವೀ ಗೆಳೆಯರ ಹಾಗೂ  ತಿಳಿದಿರಬಹುದಾದ (ಮರೆತಿರುವ?) ಗೆಳೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಮಹದುಪಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.  ಆಗೆಲ್ಲ ಅವರು ಎಲ್ಲಿ, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಟ್ಟ ಕುತೂಹಲ ನೋಡಿ.

     ಈ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಲು ಉಕ್ಕೇರಿ ಹರಿದು ನೆಲದ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಹಾಲು ಉಕ್ಕಿದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಅದೇನು ಮಹಾ ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಿರಾಳವಾಗಿದ್ದೇನೆ.

     ಭವ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಿಶೇಷ ಘಟನೆಗಳನ್ನು  ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿ, ಮನತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನಗೀಗ ಮರತೇ ಹೋಗಿದೆಯೆನೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಡಹತ್ತಿದೆ.  ನಾನೇನು ನೋಡುವುದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ. ಕಣ್ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ, ಮೊಬೈಲ್ ತುಂಬಿಸಿದರೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಗಡಣಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಬಹುದೆಂಬ  ದೂರಾಲೋಚನೆ.

     ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕೈಮುಗಿದು ಭಗವಂತನ ಬಿಂಬವನ್ನು ಮನದುಂಬಿಸುವ ಬದಲು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ, ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಹೃದಯ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬಹುದಾದ ದೇವರನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದೆ.  ನನ್ನ ಹೃದಯ  ಬಗೆದು ತೋರಿಸಿದರೂ, ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಆ ಭಗವಂತ ಕಾಣಲಾರ, ಆದರೆ ಮೊಬೈಲ್ ಪರದೆ ಮೇಲೆಯೇ ಆತನ ಬಿಂಬವನ್ನು ತೇಲಿಬಿಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?  ಹಾಗೆಯೇ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗಲೂ, ಅದರ ಅಂದವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ವ್ಯವಧನಾವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಮೊಬೈಲ್ ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಆಸ್ವಾದನೆ. ನನ್ನ ಭೇಟಿಯ ಸಾಕ್ಷಿಗಾಗಿ ಹೋದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ, ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ. ಘನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಲ್ಫ಼ಿ. ನಾನು ಎಲ್ಲಿ, ಯಾವಾಗ, ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪುರಾವೆ ಸಹಿತ ಕ್ಷಣ-ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ತಿಳಿಸುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು.  ನನ್ನ ಹರಟೆ ಕೂಟದ  ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳುವಾಸೆ.

     ಇನ್ನು ಮದುವೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಧಾರೆ, ಮಾಂಗಲ್ಯಧಾರಣೆಯಾಗುವಾಗ, ಮದುಮಕ್ಕಳು ಕಾಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮಂಟಪದ ಸುತ್ತ ಪುಟಗೋಸಿ ಮೊಬೈಲ್ ಫೊಟೊಗ್ರಾಫ಼ರರು ಇರುವೆಗಳಂತೆ ಮುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಇದು ಅತಿಯಾಯಿತೆಂದೆನಿಸಿದರೂ, ಯಾವಾಗ ವಾಟ್ಸಪ್, ಫ಼ೇಸ್ಬುಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತವಾದೆನೋ, ನಾನೂ ಈಗೀಗ  ಅವರೆಡೆಯಲ್ಲಿ ತೂರಿ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತೇನೆ.

     ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸ್ನೇಹ ತೊರಿಸದ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಕ್ಕಳೂ ಫ಼ೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಿತ್ರರು. ಹೇಗಿದೆ ಮೋಡಿ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಕೆಲವು ಸುದ್ದಿಗಳು ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಮುಖವಾಣಿಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲೇ !

     ಈ ತಿಂಡಿ-ಅಡುಗೆಗಳ  ಭರಾಟೆಯಲ್ಲಿ, ಬೆಳಗಾಗಿ ನಾನೆದ್ದು ಯಾರ್ಯಾರ ನೆನೆಯಲಿ ನೀವೇ ಹೇಳಿ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗಕ್ಕೊಂದು ಶುಭ ಮುಂಜಾನೆಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಬರುವ ಶುಭ ಸುಪ್ರಭಾತ ಸಂದೇಶಗಳಿಗೂ ಬರವಿಲ್ಲವೆನ್ನಿ. ಮತ್ತೆ ದಿನದ ಕೊನೆಗೆ ಶುಭ ರಾತ್ರಿಯೆಂದರಾಯಿತು. ಆದರೂ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ಸಂದೇಶಗಳು ಬಂದಿರಬಹುದೆಂಬ ಕುತೂಹಲದದಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇಣುಕಿ ಅ ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಿತ್ರರಿಗೆ ವಿದಾಯ ಕೋರುತ್ತೇನೆ.

     ಅಂದ ಹಾಗೆ,  ನನ್ನ ಫ಼ೇಸ್ಬುಕ್ಕಿನ ನೂರಾರು ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳಾದ ಧನ್ಯ,  ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾದಾಗ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯೆಂಬ ಕಳಕಳಿಯನ್ನು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ತೊರದೆ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದನೆಯವಳಂತೆ   ನನ್ನೊಡನೆ ವರ್ತಿಸಿದಾಗ ತುಸು ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪಲ್ಲವಿ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ  ಸಣ್ಣ ನಗುಬೀರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನನ್ನ ತುರ್ತಿಗೇನಾದರೂ ಕೂಡಲೆ ಒದಗುವವಳು ಅವಳೆನ್ನುವ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ನಾನಿನ್ನೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. 

P.S. : The write-up was published in Udayavani on 01.03.2015

Education: A New Perspective

E

ducation is the mental, intellectual and emotional development of an individual besides making him/her literate and numerate.  The process of imparting education has come a long way from the ancient Gurukula system to the present-day technology -aided environment . 

     Education gaining all the more importance than before is indeed a heartening development. But what’s alarming is that education which ought to have knowledge-oriented has turned out to be marks-driven. Hence schools have become factories producing scoring machines.  Students have become robots sans any critical and creative thinking. Settling their children in high-paying jobs has been the ambition of every over-zealous parent.  But education is much beyond it.  So what can be done to come out of this dismal scenario?

    One cannot deny the importance of knowledge of the subject. But in addition to marks students should be assessed through various parameters.  Weightage should be given to other activities a student excels in. 

     Students should be exposed to various real-life situations based on the theory taught in the class. The knowledge gained in the class should serve as a platform for the train of thought to chug off. The imagination and creativity of the taught should take wings. Children should be taught how to think than what to think. Inquisitiveness should be encouraged, for curiosity, it is said, is the mother of all inventions. There should be competent and passionate teaching professionals to guide the students. 

     Students should be taught soft skills and social skills. Students must be introduced to all types of vocational skills. While mastering one or two subjects of their choice, they better be the Jack of all. Students should be taught to face failures also.  Ultimately these are the qualities that help them to cope with the real world in future.

     Candidates should be chosen for a particular profession not solely on the basis of the marks scored. Their aptitude too should be assessed.  The mere rote learning does not last beyond examination.

      Students should be encouraged to participate in extra-curricular activities. Physical and creative activities serve as stress busters and make the mind active receptor for the information. All the extra-curricular activities should finally lead to better learning. 

     My heart goes out for small children who are shuttled between schools and tuitions classes. Current education has left them with little time to enjoy their childhood. Tuition classes which start right from kindergarten should be banned at least in smaller classes. A stress-free environment is what is needed for joyful learning. 

    One cannot say no to the ubiquitous technology. In smaller classes, the use of technology should be less and human interface should be more. But in higher classes, as knowledge gathering and assimilation gathers momentum, technology can be put to optimal use.

     Children should be introduced to family traditions and familial ties and bonding. They should be taught to respect elders and value relationships. This will go a long way in doing away with the current trend of sending the aged parents to old-age homes.

    The ultimate goal of education should be enlightenment. It should enable the child to differentiate between good and evil, justice and injustice, proper and improper, truth and untruth. Education should make children confident and mould them as asset of the country.

 (The write-up has bagged the second prize in the essay competition conducted for public by Sandeepan English Medium School, Kirimanjeshwara)

A ' Letter of the Week' opinion

CAPÀUÀ¼ÁZÉAiÀÄ eÁÕ£ÀzÀ zsÁå£ÀªÉà E®èzÀ ²PÀët

     ¢éwÃAiÀÄ ¥ÀzÀ«¥ÀǪÀð vÀgÀUÀwAiÀÄ gÀ¸ÁAiÀÄ£À ±Á¸ÀÛç  ¥Àæ±Éß ¥ÀwæPÉ ¥ÀjÃPÉëVAvÀ ªÀÄÄ£Àß JgÀqÀÄ ¨Áj gÀmÁÖVgÀĪÀÅzÀÄ, ¥ÀjÃPÉë £ÀqɸÀĪÀªÀgÀ CªÀåªÀºÁgÀ, CzÀPÀëvÉ, ºÀļÀÄPÀÄUÀ½UÉ ¸ÁQëAiÀiÁVzÉ. N¢ ºÉÊgÁuÁVgÀĪÀ «zÁåyð ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ ªÉÄïÉ, ªÀÄPÀ̼ÀµÉÖà ªÀÄÄvÀĪÀfðªÀ»¸ÀÄwÛgÀĪÀ ¥ÉÇõÀPÀgÀ ªÉÄÃ¯É §gÉAiÀÄ ªÉÄïÉÆAzÀÄ §gÉ.

     DzÀgÉ «zÁåyð-¥ÉÇõÀPÀgÀ DPÉÆæñÀPÉÌ, ºÀ®ªÁgÀÄ C¢üPÁjUÀ¼À vÀ¯É zÀAqÀPÉÌ PÁgÀtªÁVgÀĪÀ F WÀl£É ºÀÄlÄÖºÁPÀĪÀ ¥Àæ±ÉßUÀ¼ÀÄ ºÀ®ªÀÅ.

     CAPÀUÀ¼ÀÄ «zÁåyðAiÀÄ ¸ÁªÀÄxÀåðPÉÌ PÀ£Àßr »rAiÀÄÄvÀÛªÉ JA§ÄzÀÄ §ºÀıÀB JAzÉÆà ªÀÄÄVzÀÄ ºÉÆÃzÀ ªÀiÁvÀÄ. vÀªÀÄUÉ PÀ¼Àî ªÀiÁUÀð¢AzÀ ¹QÌzÀ ¥Àæ±Éß ¥ÀwæPÉAiÀÄ GvÀÛgÀUÀ¼À£ÀÄß GgÀÄ ºÉÆqÉzÀÄ M¦à¹zÀgÉ K£ÀÄ ¸Á¢ü¹zÀAvÁ¬ÄvÀÄ? D «µÀAiÀÄzÀ ¸ÀªÀÄUÀæ ¥ÀoÀå CxÀðªÁzÀAvÁ¬ÄvÉÃ?   GvÀÛªÀÄ CAPÀUÀ¼À£ÀÄß UÀ½¹, ªÀÄÄA¢£À (PÀ£À¹£À) ªÁå¸ÀAUÀPÉÌ ¥ÀæªÉñÁwAiÀÄ£ÀÄß VnÖ¹PÉÆAqÀ£ÉA(¼ÉA)¢lÄÖPÉƼÉÆîÃt,  UÀnÖAiÀiÁzÀ vÀ¼À¥ÁAiÀÄ«®èzÉ C°èAiÀÄ MvÀÛqÀªÀ£ÀÄß ¸ÉÊj¹PÉƼÀègÉà F ªÀÄPÀ̼ÀÄ? vÀvÀé ¹zÁÞAvÀUÀ¼À£ÀÄß CjAiÀÄzÀ ¤¸ÀìvÀé CAPÀUÀ½AzÀ ªÀÈwÛfêÀ£ÀzÀ°è UÉ®ÄèªÀgÉÃ? G£ÀßvÀ ±ÉÊPÀëtÂPÀ CºÀðvÉUÀ½zÀÝgÀÆ £ÀªÀÄä AiÀÄĪÀ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄ GzÉÆåÃUÀPÉÌ ¯ÁAiÀÄQÌ®è JAzÀÄ ºÀ®ªÁgÀÄ ¸À«ÄÃPÉëUÀ¼ÀÄ, ¸ÀA¸ÉÜUÀ¼ÀÄ vÉÆÃj¹gÀĪÀ CA±À  EzÀÝ£Éßà ¸ÀàµÀÖ¥Àr¸ÀÄvÀÛzÉ. ¨Á¬Ä¥ÁoÀzÀ ªÀÄAvÀæ J°èAiÀÄ vÀ£ÀPÀ PÉÊ»rAiÀħ®èzÀÄ ? EzÉ®è EAzÀÄ CjªÁUÀ¢gÀĪÀ zÀÆgÀUÁ«Ä ¥ÀjuÁªÀÄUÀ¼ÀÄ

     F ¥Àæ±Éß ¥ÀwæPÉUÀ¼ÀÄ §AiÀįÁUÀĪÀ°è PÉÆÃaAUï ¸ÀA¸ÉÜUÀ¼À ¥ÁvÀæ«zÉAiÉÄA§ UÀĸÀÄUÀĸÀÄ PÉý§gÀÄwÛzÉ.  CAPÀUÀ½¸ÀĪÀ AiÀÄAvÀæUÀ¼À£ÀÄß GvÁࢸÀĪÀ F vÀgÀ¨ÉÃw PÉÃAzÀæUÀ¼ÀÄ vÀªÀÄä «zÁåyðUÀ¼À ªÉÄð£À PÀ¼ÀPÀ½¬ÄAzÁV EAvÀºÀ PÀÄPÀÈvÀåUÀ½UÉ ªÀÄÄAzÁUÀÄwÛ®è. «zÁåyðUÀ¼ÀÄ UÀ½¸ÀĪÀ £ÀÆgÀPÉÌ £ÀÆgÀÄ CAPÀUÀ¼À ªÀÄÆ®PÀ E£ÀßµÀÄÖ «zÁåyðUÀ¼À£ÀÄß CªÀgÀ  SÉqÁØPÉÌ ©Ã½¸À®Ä F vÀAvÀæ. EzÀÄ ¨sÁ«Ã ¥ÀæeÉUÀ¼À, ¨sÁgÀvÀzÀ ¨sÀ«µÀåzÀ ªÉÄÃ¯É ªÀiÁqÀĪÀ C¥ÀZÁgÀ. "¥Àæw¶×vÀ"' PÉÆÃaAUï PÉÃAzÀæUÀ¼ÀÄ PÀ°PÉAiÀÄ°è »A¢gÀĪÀ ªÀÄPÀ̼À §UÉÎ CµÁÖV ªÀÄÄvÀĪÀfð ªÀ»¸ÀzÉ, eÁt ªÀÄPÀ̼À CAPÀUÀ¼À vÀÄvÀÆÛj HzÀĪÀÅzÀgÀ°è ¥ÀÅgÀĵÁxÀðªÉäzÉ? ªÀiÁPïìð£À ªÉÄïÉÎöÊUÁV  ºÉÃgÀÄwÛgÀĪÀ MvÀÛqÀ¢AzÀ £ÉÊd PÀ¼ÀPÀ½¬ÄgÀĪÀ PÉ®ªÀÅ ²PÀëPÀgÀÆ £À®ÄV ºÉÆÃVzÁÝgÉ. 

     ªÀÄPÀ̼À ªÉÄÃ¯É UɼÉAiÀÄgÀ ¥Àæ¨sÁªÀ«gÀĪÀAvÉ, ¥ÉÇõÀPÀgÀÆ C£ÉÃPÀ ¨Áj CªÀgÀ ¸ÉßûvÀgÀ ªÀ®AiÀÄzÀ MvÀÛqÀPÉÆ̼ÀUÁUÀÄvÁÛgÉ.  EAvÀºÀ  ±Á¯É/PÁ¯ÉÃfUÉ ¸ÉÃj¹zÀgÀµÉÖÃ,  EAwµÀÄÖ CAPÀ §gÀ§®ÄèzÉA§ D«ÄµÀ.  CAPÀzÀ ©APÀªÉà EªÀÅUÀ¼À ªÀiÁ£ÀzÀAqÀ. CAPÀUÀ¼ÀÄ ºÉZÁÑUÀ¨ÉÃPÁzÀgÉ vÉgÀĪÀ zÀÄqÀÆØ ºÉZÁÑUÀÄvÀzÉ. PÉ®ªÉǪÉÄä  ªÀÄPÀ̼À §Ä¢ÞªÀÄvÉÛ/¸ÁªÀÄxÀåðzÀ ªÉÄÃ¯É ¨sÀgÀªÀ¸É¬ÄzÀÝgÀÆ, F CAPÀzÀ DlzÀ ªÀÄÄAzÉ CªÉ®èªÀÇ ±ÀÆ£ÀåªÉAzɤ¸ÀÄvÀÛzÉ. AiÀiÁªÀÅzÀPÀÆÌ ªÀÄvÉÛ PÉÆgÀUÀ¨ÁgÀzÀÄ JAzÀÄ ªÀÄÄAeÁUÀævÉAiÀiÁV ªÀÄPÀ̼À£ÀÄß PÉÆÃaAUï vÀgÀUÀwUÀ½UÉ CnÖ ©qÀÄvÁÛgÉ. EAzÉÆAzÀÄ vÀgÀºÀzÀ ¸ÀªÀÄƺÀ ¸À¤ß.

     EA¢£À ¥Àj¹ÜwUÉ J®ègÀÆ PÁgÀtgÀÄ. EzÉÆAzÀÄ ºÉÆgÀ§gÀ¯ÁUÀzÀ «µÀªÀvÀÄð®. CAPÀzÀ ¥ÁæªÀÄÄRåvÉAiÀÄ£ÀÄß £Á£ÀÄ C®èUɼÉAiÀÄÄwÛ®èªÁzÀgÀÆ, F CAPÀzÀ dÆdÄ ªÀiÁvÀæ C¸ÀºÀå vÀj¸ÀÄwÛzÉ. UÀÄjAiÀĵÉÖà zÁj ªÀÄÄRåªÁzÁUÀ ¸ÁzsÀ£ÉUÉÆAzÀÄ WÀ£ÀvÉ.

-     ¸ÁtÆgÀÄ EA¢gÁ DZÁAiÀÄð

(The article was published as Letter of the Week in Vijayavani on the 4th of April, 2016)