ಎಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲುವರಯ್ಯ ಇವರು?

ಕ

ನ್ನಡದ ಜಾಲ ಪುಟಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಜಾಲಾಡಿಸಿ ನೋಡಿ. ವೃತ್ತಿಪರರು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವವರ ದೊಡ್ಡ ಬಳಗವೇ ಇದೆ.  ತಟ್ಟನೆ ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆದು ಓದುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ವಿಭಿನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಬ್ಲಾಗ್‍ಗಳು. ಇತರ ಲೇಖನಗಳಿಗೆನಿತೂ ಕಡಿಮೆಯಿರದ ವಿಭಿನ್ನ ಶೈಲಿಯ ಬರಹಗಳು. ಇವರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಔದ್ಯೋಗಿಕ ಜಾತಕಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ಬಹುಪಾಲು ಜನರು ಖಂಡಾಂತರಗಳನ್ನು ದಾಟಿದ ಟೆಕ್ಕಿಗಳೇ. ಹೊಟ್ಟೆಹೊರೆಯಲು ಐದಂಕೆ ಮೀರಿದ ಸಂಬಳ ತರುವ ಉದ್ಯೋಗವಿದೆ. ಇವರೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿತು ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗೇರಿದವರು. ಇಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷನ್ನೂ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೇ ಮಾತಾಡಬಲ್ಲರು.  ಆದರೆ ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದ ಅನುಭವ, ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ಪಾಠ, ಭಾವನೆ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಕನ್ನಡವೇ ಬೇಕು.   ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹೊಟ್ಟೆಗಾದರೆ, ಕನ್ನಡ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಂಪನ್ನೆರೆಯಲು.

ಆದರೆ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಇನ್ನು ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಕಾಣಸಿಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬ ಸಮೂಹ ಸನ್ನಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಜನರನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ.  ಪೇಟೆ-ಪಟ್ಟಣಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಎಬಿಸಿಡಿಗಳ ಅಬ್ಬರ ಈಗ ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಗಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲೂ  ಅ‍ಆ‌ಇ‍ಈಗಳ ಸದ್ದಡಗಿಸುತ್ತಿದೆ.  ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜೀವನವೊಂದು ಸೊನ್ನೆ ಎಂಬಷ್ಟು ವ್ಯಾಮೋಹ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದೆ.  ಅತ್ತ ಕನ್ನಡವೂ ಅಲ್ಲದ, ಇತ್ತ ಇಂಗ್ಲಿಷೂ ಅಲ್ಲದ ಯುವಪೀಳಿಗೆಗಳು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇಂತಹ ಯುವಜನರಿಂದ ಪ್ರಬುದ್ಧ ಬರವಣಿಗೆಗಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿಯಾಗಲಾರದೇ?

ಈ ಬ್ಲಾಗಿಗರಿಗಿಂತ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಕೈತುಂಬ ಸಂಬಳ (ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ಮಾನದಂಡ ಬೇಕೇ?) ತರುವ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ವೃತ್ತಿ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟೊಡನೆಯೇ ನಿವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಯೋಜನೆ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದರೂ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದು.   ಈಗ ಹೇಳಿ, ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿಕೆ ಇವರ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿತೇ? ಇಲ್ಲ. ಕಣ್ತುಂಬ ಕನಸು ಹಾಗೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲವಿದ್ದರೆ ಮಾಧ್ಯಮ ಖಂಡಿತ ತಡೆಯಾಗಲಾರದು.  ಬದಲಿಗೆ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ಕಲಿಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪೂರಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಹರಹನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. 

ಇವರೂ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲೇ ಓದಿ ಇಂದು ಮುಂದೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆ ಎಂದರೆ, ’ಅದು ಆ ಕಾಲಕ್ಕಾಯಿತು, ಆದರೆ ಈಗ ಕಾಲ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ,’ ಎಂಬುದು ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆ ¸ÀªÀð  ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಪರಿಹಾರ ಎಂದು ಗಾಢವಾಗಿ ನಂಬಿರುವವರ ಸಮಜಾಯಿಷಿ.  ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿತರೆ ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ. ಭವಿಷ್ಯವೆಂದರೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನೂ ಅಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಹಣ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಜೀವನವನ್ನು  ಅಂಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ವೃತ್ತಿ ಜೀವನವನ್ನು ಆದಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅಳೆಯುವ ಈ ಸ್ಪರ್ಧಾ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಆಸಕ್ತಿ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳದೆ ಇರಲೂಬಹುದು. ಅಂಕ, ಆದಾಯಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನಾನು ಅಲ್ಲಗೆಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಇವೆರಡರ ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ಓಟ ಎಲ್ಲಿಯೋ ಅಂಕೆ ತಪ್ಪಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.    

ಶಾಲೇತರ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಇಂಗ್ಲಿಷೆಂಬ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆ ಕರಗುವುದೆಂತು? ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ (ಅಂದರೆ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರಿಗೆ) ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಗಣಿತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಕಷ್ಟದ ಪಠ್ಯವಿಷಯಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷೇ ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೆದುರು ನಿಂತಾಗ ಆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಗಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ? ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆಯೇ? ಆ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಈ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮಕ್ಕಳು ಮಕ್ಕಳೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಎಂಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ ದಂಡದ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲವೆಂಬ ಅತಿಯಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಈಗಿನ ಪೋಷಕರದ್ದು.  ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟೊಡನೆ ಟ್ಯೂಷನ್ ಎಂದಾದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಸಮಯವೆಲ್ಲಿದೆ? ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿ ಇರಲು ನಾವು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮಗಿಂತಲೂ ನಮ್ಮ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. 

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಪರಿಚಯಸ್ಥರನ್ನೊಮ್ಮೆ,  "ನೀವು ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದೀರೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಜನ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಾರೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. "ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಲ್ವ ಎಂಬಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಿಮಗೇನು ಹುಚ್ಚೇ ಎಂಬಲ್ಲಿಯ ತನಕ" ಎಂದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಇಂತಹ ತಲೆಹರಟೆಗಳಿಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ.

ಮಕ್ಕಳು ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿನ ಶಬ್ದಗಳು ತಿಳಿಯದೆಂದು ಅತಿಯಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‍ನ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಹೆತ್ತವರಿಗೊಂದು ಒಣಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ವಿಷಯ. ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯೆ ಇನ್ನೂರೋ, ಎಂಟೋ, ಹದಿಮೂರೋ.. ಬಂದರೆ ಅಷ್ಟೆಂದರೆ ಎಷ್ಟೆಂದು ತಂದೆಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ತಾಯಿಯನ್ನೋ ಕೇಳುವ ಪಾಡು. ಇವರಾದರೋ ಪ್ರತಿಸಲವೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ ವಿನಃ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆಂಗ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅರಿತುಕೊಂಡು ಮಾಡುವುದೇನು ಮಹಾ ಎಂಬ ಅಸಡ್ಡೆ.

ಈ ತರಹದ ಅಸಡ್ಡೆ, ಉದಾಸೀನ ಮನೋಭಾವದಿಂದಾಗಿ  ಅತ್ತ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲದ, ಇತ್ತ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ತ್ರಿಶಂಕು ಜನಾಂಗವೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಉಳಿಯುವಿಕೆ, ಉದ್ಧಾರಗಳು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ನಮ್ಮ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ವ್ಯಾಮೋಹದಿಂದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿನ ಸಮೃದ್ಧ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಂದ ವಿಮುಖರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಿಳಿದೋ, ತಿಳಿಯದೆಯೋ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಂಚನೆಯಲ್ಲವೇ?  ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಯೇ ಸರ್ವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಮದ್ದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿರುವ ನಾವು, ಹಿತ್ತಲಗಿಡವೂ ಮದ್ದೆಂಬುದನ್ನು ಏಕೆ ಮರೆತ್ತಿದ್ದೇವೆ?

ಸಾಣೂರು ಇಂದಿರಾ ಆಚಾರ್ಯ

Stories as Teaching Aids

W

hose face doesn’t light up at the mere mention of the word story?  Such is its magical power.  Story telling evolved vis-a-vis human civilization. Perhaps, story-telling is the mother of communication across cultures.   There could be a culture which is not literate, but there couldn’t be any without a rich legacy of telling stories.  

     Thus stories have been effective form of communication since time immemorial.  As the stories’ characters unfold, a lovely and lively atmosphere is created.  Stories can enliven any dreary occasion.

     Hence it’s not surprising that stories can be a powerful tool in classrooms for effective learning.  Studies after studies have stressed the fact.  Stories have manifold impact on children in classrooms.

Set the stage: Stories are the perfect ice breakers to start with. An anecdote is enough to strike a bond between the teacher and the taught.  Any inhibition and fear that holds back the student is done away with, bringing emotional proximity.

Relaxed learning: Learning through stories is quite entertaining and enjoyable. Learning in such stress-free environment does not drain the students.

Alert mind: Students are all ears for stories.  Alertness is at peak while listening to stories.  Ideas can be easily sown into alert minds.

Attention span:  Stories can develop listening skill among students. They hold the attention of wandering minds for quite a long time, prolonging the attention span.

Active participation: Pupils are active participators in a set up where stories are used to impart knowledge.  Teaching them with mere facts and figures make them passive receptors of knowledge. Classes can be made more interactive through stories.

Creativity: It aids the train of thinking and imagination to chug off.  With every story, their imagination runs riot.

Generates interest: More than imparting information, a teacher should be in a position to create interest in the subject taught. The interest generated through stories takes them back to textbooks and also to other sources for additional information. 

Interests reluctant learners:  Stories interest everyone irrespective of academic inclination.  This new found interest may bring back the passive and reluctant learners to academics gradually.

How can stories be brought into picture?

     A class can be begun with a story, which ultimately should lead to the topic at hand.

     Stories can be used to teach every topic be it language or core subject.  Difficult concepts can be illustrated through stories. Any concept taught using a story will remain for years.

Teaching language, a teacher should have some new words, idioms and phrases and grammar concepts in mind. While explaining the text, those words or concepts should be repeated as many times as possible driving home the meaning and usage of such expressions. Students can be encouraged to come up with different expressions.

     Teaching abstract concepts is not an easy task. Build a story around them, the concept is absorbed pronto!  Stories are nothing but humanizing the concepts. Even mathematics and science too can be taught through stories. Logic behind every concept, theory and formula should be explained through stories.

     A popular story to remember the symbiotic relationship in a lichen goes thus: Freddy Fungus was good at building houses, but did not know to cook.  For his food, he had to find dead plants or animals around. Once he could not find anything to eat.  Sitting on a tree stump, poor Freddy happened to spot a green thing at a rain puddle. It was Alice Algae who was preparing food in the sunlight. Greetings were exchanged and eventually both took a lichen (liking) to each other.  They both got married and lived together happily ever after. Freddy built the house and Alice cooked food provided there was sunlight.  It’s a symbiotic relationship between a fungus and an alga. The very sight of a lichen on a rock or any hard surface reminds one of this mutually beneficial arrangement.

     Addition of two negative numbers is a negative number, the number being the sum of two numbers.  Too confusing for beginners. My teacher explained it thus: When you lend 100 bucks, you are ‘minus’ of the amount. If you lend another 250 bucks, again you are ‘minus’ of Rs. 250. So two minuses of Rs 100 and Rs 250 together make a ‘minus’ of Rs 350. The plus-minus puzzle can be easily solved in this method. This simple logic taught before decades has still remained with me.

      Histroy is a story itself sprinkled with names and years.  History repeats, hence the past should be made relevant by drawing analogies with the present.

      Every aspect in the text book should be related to real life situations as much as possible. The teacher and the lesson taught through stories will be remembered for years.  Those joyful learning experiences are relished forever.

                                         

-               Sanoor Indira Acharya

A Heady Fix

O

h! What I didn’t have in life? Good education, well-heeled hubby, intelligent lovely kids, palatial house, servants at my beck and call, socializing friends circle…   All I had to do was just oversee the everyday goings. What more one wants to have in life.  A fulfilling life indeed.

     Still there lurked certain craving.  Some void which I could not figure out. My energy seemed to ebb day by day. My mind turned into a cauldron of confusion. My head was throbbing.  The persistent headaches soon turned pill-resistant, followed by many futile visits to the doctor.

     Meanwhile there was an invitation for stories in a publication. I thought to myself why not give a try? Alas, my maiden attempt fetched me a prize. Buoyed by my success, I started writing some more.  Now I have got recognition. I have my own identity and a small earning that can be called my own.  By the by, I have completely forgotten my headache. Or is it vice versa? Now I know what that I lacked in my life. 

Loans on platter

IÄt¨ÁzsÉ

ªÀÄ

zsÁåºÀß HlªÁzÀ §½PÀ ¤zÉÝAiÉÄAzÀÄ CxÉÊð¹PÉƼÀÀÄzÁzÀ, C®à «gÁªÀÄ,  £À£Àß ¢£ÀZÀjAiÀÄ°è CAvÀUÀðvÀªÁVgÀĪÀ ¨sÁUÀ. CzÉÆAzÀÄ ¢£À ºÁUÉAiÉÄ ¥ÀªÀr¹zÁÝUÀ £À£Àß ªÉƨÉʯï jAUÀt¹vÀÄ. CgɪÀÄA¥Àj£À°èAiÉÄà JwÛzÁUÀ DZÉ PÀqɬÄAzÀ ¸Á® ¨ÉÃPÉà JAzÀÄ PÉüÀÄwÛzÁÝgÉ!  £Á£ÀÄ PÁtÄwÛgÀĪÀ ºÀUÀ®ÄUÀ£À¸ÀÄUÀ½UÉ ºÉUÀ®ÄUÉÆqÀĪÀAvÀºÀ ¸Àé¥Àß ¸ÀzÀȱÀ C£ÀĨsÀªÀ. MªÉÄä ªÀÄ£À ªÀÄÄzÀUÉÆAqÀgÀÆ, ¸Á®ªÉA§ ±ÀÆ®ªÀ£ÀÄß £É£ÉzÉà ¨sÀAiÀĪÁUÀvÉÆqÀVvÀÄ.    ¨ÉÃqÀªÉAzÀÄ ºÉýzÉ. ©qÀÄvÁÛgÉAiÉÄà CvÀÛ PÀqÉAiÀĪÀgÀÄ, AiÀiÁPÉAzÀÄ «ZÁgÀuÉ. £À£ÀUÉ »AzÉ PÀlÖ¯ÁUÀĪÀÅ¢®è DUÀ§ºÀÄzÁ JAzÁUÀ PÀgÉ ¤AwvÀÄ!

 

     FVÃUÀ £Á §AiÀĸÀ¢zÀÝgÀÆ ¸Á®zÀ PÉÆqÀÄUÉUÀ¼À ªÀĺÁ¥ÀÇgÀªÉà ºÀjzÀÄ §gÀvÉÆqÀVzÉ.   ¸Á® ¤ÃqÀ®Ä  £Á ªÀÄÄAzÀÄ vÁ ªÀÄÄAzÀÄ JAzÀÄ §gÀĪÀ «ÄAZÀAZÉUÀ¼ÀÄ ºÀ®ªÁgÀÄ.     ¸ÀAzÉñÀUÀ¼ÀÄ vÀgÀºÉêÁgÀÄ. ªÁ¸ÀÛªÀzÀ°èAiÀÄ®è¢zÀÝgÀÆ, ªÀZÀÄðªÀ¯ï dUÀwÛ£À°è £Á£ÉÆAzÀÄ ¸Á® ¥ÀqÉzÀÄ PÉƼÀî®Ä CºÀð PÀļÀªÉAzÀÄ F ªÀÄA¢ w½¢zÁÝgÉAzÀÄ £À£ÀUÉ £À£Àß ªÉÄÃ¯É ºÀ®ªÉǪÉÄä C©üªÀiÁ£ÀªÁUÀÄvÀÛzÉ.

     £À£ÀVÃUÀ  ªÀÄgÉUÀĽvÀ£À PÁqÀÄwÛzÉAiÉÄ JAzɤ¸ÀvÉÆqÀVzÉ.  £À£Àß PÉærmï PÁqïð£À Cfð ¥Àj²Ã®£ÉAiÀÄ°èzÉ JA§ ªÉÄ¬Ä¯ï ªÉÄðAzÀ ªÉÄÃ¯É §gÀÄwÛgÀĪÁUÀ £Á£ÁåªÀvÀÄÛ EzÀgÀ G¸Á§jUÉ ºÉÆÃzÀzÀÄÝ JAzÀÄ JµÀÄÖ ¨Áj vÀ¯ÉPÉj¹PÉÆAqÀgÀÆ £É£À¥ÁUÀ¯ÉÆ®èzÀ «µÀAiÀÄ. EgÀ°.  F PÁqïðUÀ¼À ¸Á®zÀ «ÄwAiÉÆÃ, ºÀ®ªÀÅ ®PÀëUÀ¼ÀµÀÄÖ. ««zsÀ ¯Á¨sÀ (AiÀiÁjUÉ?) C£ÀÄPÀÆ®vÉUÀ¼ÉÆA¢UÉ §gÀĪÀ  PÁqïðUÀ¼ÀÄ MAzÉà JgÀqÉÃ. £À£Àß ªÉÄÃ¯É EªÀjVgÀĪÀ ¨sÀgÀªÀ¸ÉAiÀÄ£ÀÄß £É£ÉzÉà ¥ÀżÀPÀUÉÆArzÀÆÝ EzÉAiÉĤß.   UÀȺÀ ¸Á®,  ªÉÊAiÀÄQÛPÀ ¸Á® EvÁå¢ ªÀÄt IÄt ¨sÁgÀªÀ£ÀÄß £À£Àß ªÉÄÃ¯É ºÉÃgÀ®Ä ««zsÀ ªÀÄÆ®UÀ¼ÀÄ ¥ÉÊ¥ÉÇÃnUÉ ©zÀÝAwªÉ.    

  

     £Á£ÀÄ  ®PÀëUÀl֯ɠ §ºÀĪÀiÁ£À ¥ÀqÉ¢gÀĪɣÉA§  ¨ÉæÃQAUï £ÀÆå¸ï, eÉÆvÉUÉ CzÀPÁÌV £Á£ÀÄ PÀ¼ÀÄ»¸À¨ÉÃPÁzÀ ªÉÆvÀÛ EvÁå¢ «ªÀgÀ «ÄAZÀAZÉAiÀÄ°è DUÁUÀ «ÄAZÀÄwÛgÀÄvÀÛzÉ.    D ®PÀë ®PÀë §ºÀĪÀiÁ£ÀUÀ¼ÀÄ ¤dªÁVAiÀÄÆ £À£ÀUÉ zÉÆgÀPÀÄwÛzÀÝgÉ §ºÀıÀB  £Á¤AzÀÄ PÉÆmÁå¢ü¥ÀwAiÀiÁVgÀÄwÛzÉÝ.  DzÀgÉ F C£ÁAiÀiÁ¸À zsÀ£ÀzÀ D«ÄµÀ £À£Àß ±ÀæªÀÄzÀ UÀ½PÉAiÀÄ UÀAlÄ PÀgÀV¸À®Ä ªÉÆøÀUÁgÀgÀÄ ©Ã¸ÀÄwÛgÀĪÀ eÁ®ªÉAzÀÄ CjAiÀÄzÀ ªÀÄÄUÉÞAiÉÄãÀ®è £Á£ÀÄ. 

     ªÀÄvÉÛ PÉ®ªÀgÀÄ AiÀiÁgÉÆà ªÁjøÀÄzÁgÀj®èzÀªÀgÀ  ¸ÀA¥ÀvÀÛ£ÀÄß £À£ÉÆßqÀ£É ºÀAaPÉƼÀî®Ä ªÀÄ£À ªÀiÁr¢ÝzÉ.  E£ÁågÀzÉÆà E£ÉÆßAzÀÄ PÁUÀPÀÌ UÀħâPÀÌ PÀvÉ. AiÀiÁªÀÅzÉÆà ¸ÀA¸ÉÜUÁV  ªÀiÁrzÀ ¯Á¨sÀªÀ£ÀÄß ªÉÄð£ÀªÀgÀÄ  UÀªÀĤ¹®èªÁzÀÝjAzÀ PÉÆÃnAiÀÄ°ègÀĪÀ ªÉÆvÀÛªÀ£ÀÄß £À£ÉÆßA¢UÉ ºÀAaPÉƼÀî®Ä EaѸÀĪÀ  ¨sÀÆ¥À¤ªÀ. CzÀPÁÌV  PÉÆnÖgÀĪÀ SÁvÉUÉ EAwµÀÄÖ ªÉÆvÀÛªÀ£ÀÄß ¸ÀA¸ÀÌgÀt ±ÀĮ̪ÉÇà CxÀªÁ E£ÁåªÀÅzÉÆà PÁgÀtPÁÌV vÀÄA§¨ÉÃPÀÄ. CµÉÖ®è ºÀtªÀ£ÀÄß £À£ÀUÉ ¤ÃqÀ®Ä £À£ÀVªÀgÀÄ AiÀiÁªÀ ¹ÃªÉÄ §AzsÀÄUÀ¼ÀÄ?

     PÉ®ªÀgÀzÀÄÝ GzÀåªÀÄ/ªÀåªÀºÁgÀzÀ°è ¥Á®ÄUÁjPÉUÉ DºÁé£À. §ºÀ¼À §AqÀªÁ¼À ¨ÉÃqÀĪÀ §ÈºÀvï ªÀåªÀºÁgÀUÀ¼ÀÄ! £ÀªÀÄä ¥Á°£À §AqÀªÁ¼ÀªÀ£ÀÄß PÉÆlÄÖ PÉÊ vÉƼÉzÀÄPÉƼÀî¨ÉÃPÀÄ!   £ÀªÀÄäAvÀºÀ «ÄPÀUÀ½UÁV ºÉÆAZÀĺÁPÀĪÀ ¥ÀAUÀ£ÁªÀÄ G¢ÝªÉÄUÀ½ªÀÅ.

     F IÄt ªÀÄÆ®UÀ¼À£ÀÄß PÉzÀPÀºÉÆÃzÀgÉ PÉÊ ¸ÀÄlÄÖ PÉƼÀÄîªÀÅzÀAvÀÆ RArvÀ. EAvÀºÀ £ÀA§®¸ÁzsÀåªÁzÀ DPÀµÀðPÀ PÉÆqÀÄUÉUÀ¼À  ¨ÉA§wÛºÉÆÃV §¼À° ¨ÉAqÁzÀªÀgÀ PÀxÉUÀ¼ÀÄ CzÉ¶Ö®è ºÉý? 

INK(LING)

W

hen my daughter would have her polio drops, during the mass polio vaccination drive, we would jokingly say, “Adithi has voted,” referring to the ink mark on her finger.

     During election, when I came out of the polling station with an ink mark on the finger, my daughter, four years old then, asked me “What is voting?” But before I opened my mouth, she had already guessed the answer.  “Do they give you polio drops, once you enter the hall?!!”

Canine nuisance

E

ven as the argument over eliminating stray dogs has reached a crescendo following a court order, little thought is given to the problems created by domesticated dogs at public places.

 

     After carefully avoiding the strays lying all over the footpath, when you reach the park, there awaits another kind of nuisance.

     The pet dogs come for an outing with their owners to parks.  With scant regard for the rights of the fellow visitors, the owners let loose their dogs as soon as they enter the park. True to their nature, the canines run amok leaving the children and the adults petrified.

     Besides, the owners do not mind their dogs dirtying the park with their poops and urine.  A visit to the park has, no doubt, become a nightmarish experience nowadays. Not the dogs, but the owners, have to be tamed.

Neer Dosaayana

W

here is the water in neer dose (dosa?), quipped a food critic once. But anybody familiar with the dose batter can definitely make out the water in it. It’s not water as a separate entity. It’s just watery batter.

Humble dose

     The common man’s dose of Mangalore region today has succeeded in enjoying an exalted position in hotel menus. Why not? The humble dose never betrayed the taste buds of a food buff.   Aren’t the right ingredients (talent) with a tinge of salt (luck) take you places?

     The simple folks with limited means who could not afford the split blackgram, might have invented this dose replacing the dal with coconut.  Coconut was not a problem in the coastal belt. In Mangalore, dose or idli marked any festival more than any sweets. The now ubiquitous doses, earlier, were meant only for special occasions. So the neer dose emerged as a potent alternative to the usual dose.

How to go about it?

     For neer doses, the rice has to be washed and soaked for an hour. Drain the water and grind it along with some grated coconut by adding water. But in most neer dose recipes, the grated coconut is mysteriously missing! Transfer the batter to a vessel and add a little salt and make it thin by adding water.  Brahmins call this dose sans urad dal, bajjare dose. Bajjare is baji ari (only rice).

     Now splashing the batter on the pan is another challenge. Today’s non-stick tawas don’t lend authenticity to the dose.  For this you should have the iron tawa. Smear the tawa with sesame oil. I still remember our Christian neighbourhood borrowing some oil from us whenever they prepared this dose. As a Hindu household we always had sesame oil to light the lamp for God.

     When the smeared oil smokes, splash the batter on the tawa. The batter cannot be spread like other doses. The batter splutters with a cheen cheen sound giving out a unique aroma.  Cover the tawa with the lid for a couple of minutes. Remove it and the dose is ready. If the batter is not prepared well, the dose becomes stubborn refusing to come out of the pan.  If at all it happens send an SOS to the modern-day non-stick pan.

Accompaniments do matter

     It goes well with any accompaniment be it chutney or any kind of sambar. For those who have a sweet tooth, here is an accompaniment. Add jaggery and a little cardamom powder to the grated coconut and mix well. Serve dose with the preparation with a topping of a little ghee on it.  

Comes in different avatars

     The story of the dose doesn’t stop here.  Some like it to be dipped in masala. Add red chilly, coriander, cumin and tamarind to grated coconut. Make a paste by grinding it. Transfer it to a vessel. Dilute it with water. Add turmeric and salt and also jaggery if needed. Bring to a boil. Add curry leaves. Turn off the flame. Add pieces of dose to the mix. Leave aside for half an hour. Your dose in masala is ready.  Even after adding dose pieces, the mix should be a little watery than sambar as once the pieces absorb the water content, it becomes thicker.

     Its payasa can also be made. Take coconut milk. Boil it on a low flame adding jaggery. Once it boils, add cardamom powder, a pinch of salt and turn off the flame. Dose pieces should be added to it. Leave it for half an hour.  The pieces should not be much, as once it is soaked properly, the payasa turns thicker.

     Above all, when guests arrive without notice, the simple item with maximum satisfaction quotient comes handy.  It has been indeed a face saver many a time.